خوش آمدید ، مهمان ! [ ثبت نام | ورود ارسال رایگان آگهی

بایوگاز

دسته‌بندی نشده ۱۳۹۶-۰۷-۰۲



 

 دیوار صنعت: نیازمندی انرژی های نو و تجدید پذیر در کشور

درج آگهی کلیــــــــــــــــک کنید



 

بیوگاز در ایران

(پتانسیل موجود، استحصال فعلی و دورنمای آینده)

ابوالقاسم علی قارداشی،  مهرداد عدل

گروه انرژی های نو،  پژوهشگاه  نیرو

خلاصه

این مقاله مروری سریع بر تولید بیوگاز از فضولات حیوانی  و فاضلاب های  شهری و صنعتی در ایران دارد.ابتدا به صورت کلی تصفیه بیهوازی ، تاریخچه بیوگاز و پتانسیل استحصال بیوگازدر ایران بررسی می‎گردد . سپس در دو بخش جداگانه  به بررسی واحدهای بیوگاز روستایی و رآکتورهای بیهوازی پرداخته می‎شود. در هر بخش انواع مولد(رآکتور)های ساخته شده در ایران مورد بررسی کلی قرار گرفته و به ذکر مهارتها، تجهیزات و وسایل مورد نیاز برای ساخت هر واحد اشاره می‎شود. علیرغم وجود پتانسیل خوب برای تولید بیوگاز در ایران (۹۱۷۵٫۲میلیون مترمکعب  متان معادل ۳۰% مصرف گاز طبیعی در بخشهای خانگی، تجاری وصنایع کشور در سال ۱۳۷۶)، فرایند های بیهوازی و تولید بیوگاز گسترش زیادی نیافته است. تعداد واحدهای هضم فضولات دامی در ایران حدود ۶۰ واحد بوده که ۳ واحد آن در حال کار می‎باشد  و کمتر از تعداد انگشتان دست، راکتور و هاضم بیهوازی تصفیه فاضلاب در حال بهره برداری می‎باشند. اهم علل عدم گسترش این فن‎آوری‎ها عبارتند از : ارزان بودن انرژی و پیچیده بودن این پدیده در ایران، نبودن مرجع و متصدی مشخص برای بیوگاز در کشور، نبودن روحیه مشارکت در مردم، عدم آشنایی و آموزش کافی در این زمینه.

واژه‎های کلیدی:  ایران، بیوگاز، انرژی ، تصفیه بیهوازی

مقدمه

استفاده از روشهای جدید تولید انرژی  که معایب روشهای کلاسیک را نداشته باشند، امری متداول در سراسر جهان شده است. از جمله این روشها، تولید انرژی از زیست توده می‎باشد. این روش نیز به چند روش اصلی مانند سوزاندن، تولید بیو اتانول ، تولید گاز مصنوعی ترمو شیمیایی و بیوگاز تقسیم می‎گردد. بیوگاز از روش تخمیر بیهوازی زیست توده  حاصل می‎شود. منابع عمده برای تولید بیوگاز، فضولات دامی، فاضلاب‎های شهری و صنعتی، زباله و زائدات کشاورزی می باشند.

در باره این فن‎آوری ، کارهای پراکنده و معدودی در ایران صورت گرفته است. گزارش این فعالیتها در اولین سمینار بیوگاز در ایران ارائه شده است[۱]. بیشترین مقالات این سمینار جنبه تئوری داشته و یا به شرح تجربیات و آزمایش‎های خاصی می‎پردازد. چند مقاله هم به وضعیت بیوگاز در ایران  پرداخته که از یافته‎های آنان در این مقاله استفاده شده است[۲و۳]. در کنفرانس‎ها و سمینارهای دیگــر نیز بعضاً به این مقوله پــرداخته شده است که مهمترین آنها را می‎توان در منابع[۴و۵] یافت.

روش تحقیق وآزمایش

در این تحقیق ابتدا روشهای گوناگون استحصال انرژی و بیوگاز از زیست توده بررسی شده و سپس واحدهای تولید کننده بیوگاز شناسایی گردیده و آنگاه مطالعه نسبتاً کاملی از کارهای انجام شده در این باره در کشور انجام گرفته است. برای شناخت بهتر موضوع و اطلاعات بیشتر با اکثر قریب به اتفاق مسئولین و دست اندرکاران بیوگاز در کشور مصاحبه شده و در بعضی موارد هم بازدید از واحدهای ساخته شده صورت گرفته است. همچنین بسیاری از محاسبات و برآوردها توسط مؤلفین انجام شده است. این مقاله خلاصه‎ای از تحقیق فوق با روند برشمرده شده می‎باشد.

۱ـ کلیات

۱ـ۱ـ شناخت کلی تصفیه بیهوازی

به طور کلی برای حذف مواد آلی دو راه موجود است: هوازی و بیهوازی. در تصفیه هوازی مواد آلی در یک رآکتور هوازی به آب و دی اکسید کربن تبدیل می‎شوند، در حالیکه در تصفیه بیهوازی این مواد در غیاب اکسیژن محلول به گاز متان و دی اکسید کربن تبدیل می‎گردند. انتخاب روش زیست شناختی مناسب برای حذف مواد آلی به عوامل متعددی از جمله نوع و غلظت مواد ورودی، درصدحذف مورد نظر، عوامل محیطی ، وسایل موجود، عوامل اقتصادی و … بستگی دارد.

انرژی حاصل از تغییر و تبدیل بیهوازی اندک بوده و در واقع انرژی به  صورت ذخیره شده در  متان باقی می‎ماند. به همین دلیل رشد باکتریها در این گونه سیستم‎ها کم بوده و به تبع آن هزینه‎های مربوط به دفع لجن مازاد کاهش می‎یابد. تولید و مصرف انرژی برای حذف مقدار یکسانی از بار آلودگی ورودی در دو سیستم هوازی و بیهوازی را نشان می‎دهد[۶].

 

۲ـ۱ـ نگاهی به تاریخچه بیوگاز در ایران

تاریخچه تولید بیوگاز به اوایل سده نوزدهم بر می‎گردد که شخصی به نام دیوی در سال ۱۸۰۸ از طریق تخمیر کود گاوی وبااستفاده از تقطیر در خلاء ۳/۰ لیتر گاز متان تولید نمود[۲]. اما در  ایران، حمام شیخ بهایی (مربوط به قرن یازدهم هجری) احتمالاً نخستین حمام بوده  که بوسیله گاز متان گرم می‎شده است. اما اولین هاضم تولید متان به صورت نوین در سال۱۳۵۴ در روستای نیازآباد لرستان ساخته شد. در سال ۱۳۶۱ یک واحد ۳ مترمکعبی در دانشگاه صنعتی شریف مورد مطالعه قرار گرفت.

درسالهای ۶۵-۱۳۶۱ مرکز تحقیقات انرژی‎های نو در سازمان انرژی اتمی ، پژوهشهای ویژه‎ای را در این زمینه به انجام رساند که از جمله می‎توان به احداث ۱۰ واحد بیوگاز در استانهای سیستان و بلوچستان، ایلام و کردستان اشاره کرد. در دهه ۱۳۶۰ وزارت جهاد سازندگی نیز در این راه اقداماتی صورت داد: ابتدا در سال ۱۳۶۳ یک واحد آزمایشی در حیدر آباد کرج ساخته شد، سپس در سال ۱۳۶۴ یک نمونه واقعی در روستای چین سیب لی  از توابع بخش آق قلا در منطقه گرگان احداث گردید. این وزارتخانه ۴۰ هاضم دیگر در مناطق مختلف کشور ساخت که ۱۸ واحد آن به مرحله گازدهی رسید. همچنین مراکز دانشگاهی و تحقیقاتی در این زمینه گامهایی برداشته‎اند. از جـمله می‎توان به واحد احداث شده توسط جهاد دانشگاهی دانشکده کشاورزی کرج در سالهای ۶۵-۶۳ و واحد احداث شده توسط مهندس خلیل شیخ قاسمی(کارشناس شرکت آب و فاضلاب) در شاهین دژ آذربایجان در سال ۱۳۷۲ اشاره کرد. متأخرترین واحدهای ساخته شده، یک واحد بیوگاز برای هضم فاضلاب انسانی در جزیره کیش و یک واحد تخمیر فضولات دامی (گاوداری) در ماهدشت کرج بوده که هر دو توسط سازمان انرژی اتمی در سالهای ۷۸-۱۳۷۷ طراحی و ساخته شده اند [۲،۸،۹،۱۰]. در مورد هاضمهای لجن و رآکتور های تصفیه بیهوازی فاضلاب در ایران، باید گفت که متأسفانه هم اکنون از بیوگاز هاضمهای لجن در هیچیک از تصفیه‎خانه‎های فاضلاب شهری استفاده نمی‎گردد و رآکتورهای بیهوازی نیز کمتر از ۱۰واحد بوده که در بخش سوم مورد اشاره قرار خواهند گرفت.

۳ـ۱ـ پتانسیل تولید بیوگاز در ایران

بیوگاز را می‎توان از تخمیر سه گونه زیست توده بدست آورد:

الف- فضولات دامی و زائدات کشاورزی

ب- فاضلاب‎های شهری و صنعتی

پ- زباله‎های شهری

با استفاده از مطالعه عدل و همکاران ، نتایج پتانسیل‎سنجی تولید بیوگاز در ایران را       می‎توان چنین خلاصه نمود[۱۱]:

  1. مقدار فضولات دامی قابل دسترس در ایران ۷۴۹۴۶ هزارتن در سال بوده که بیوگاز قابل تولید از آن ۸۶۶۸ میلیون مترمکعب می‎باشد.
  2. جرم زائدات کشاورزی و جنگلی در ایران ۵/۲۳۱۴۷ هزارتن در سال بوده که بیوگاز قابل تولید از آنها ۸/۵۴۷۵ میلیون مترمکعب می‎باشد.
  • اگر شهرهای بالای ۱۰۰هزارنفر را ملاک قرار دهیم و با استفاده از فرایند بیهوازی فاضلاب را تصفیه نماییم، بیوگاز حاصل از تصفیه بیهوازی حدود ۲۴۵~۸/۱۰۷ میلیون مترمکعب خواهد بود. اگر فرایند هوادهی به کار ببریم، این مقادیر کمتر خواهند شد. برای نمونه در فرایند روش لجن فعال، میزان بیوگاز حاصله از هاضمهای لجن حدود ۸/۱۰۷~۹/۲۰ میلیون مترمکعب خواهد بود.
  1. بیوگاز حاصل از فاضلاب های صنعتی بسیار متغیر می‎باشد. این مقدار بستگی به نوع صنعت، نوع فرایند تصفیه و مقدار فاضلاب دارد. برای مثال بیوگاز قابل تولید از صنایع بزرگ غذایی(روغن نباتی، الکل سازی، کنسرو، کمپوت، شیلات و …) در کشور حدود ۴/۲۷۹~۵/۸۱ میلیون مترمکعب در سال تخمین زده می‎شود .
  2. با فناوری‎های موجود، میانگین سالانه استخراج گاز از محلهای دفن زباله حدود ۷ مترمکعب از هرتن زباله می‎باشد که در مقایسه با بازده نظری تولید بیوگاز بسیار پایین است. استخراج گاز در این شرایط برای شهرهای بسیار بزرگ مقرون به صرفه خواهد بود. اما با بهره‎گیری از فرایند هضم بیهوازی زباله‎های فسادپذیر، مجموع بیوگاز قابل تولید در کشور(با فرض ۶۰% بازدهی فرایند)، ۷/۱۶۴۵میلیون مترمکعب بیوگاز در سال بدست می‎آید.

دیده می‎شود که تنها از منابع فوق  به طور میانگین، سالیانه ۳۵/۱۶۱۴۶ میلیون مترمکعب بیوگاز (۹۱۷۵میلیون مترمکعب متان ) قابل  استحصال می‎باشد. با فرض ارزش حرارتی متانMJ/m3  ۷/۳۶، این حجم متان معادل۱۰۱۷×۳۶۷/۳ ژول انرژی خواهد بود.

از آنجا که موضوع مقاله وضعیت بیوگاز در ایران می‎باشد، مواردی بررسی می‎شود که فن‎آوری آن در ایران بکار رفته و تجربیاتی در این زمینه صورت گرفته است. فن آوری‎های مزبور در دو قسمت بیوگاز روستایی و رآکتور های بیوگاز فاضلاب بررسی می‎شوند.

۲ـ واحدهای بیوگاز روستایی

در یک تقسیم‎بندی کلی، واحدهای بیوگاز به نحوی که در پی می‎آید، تقسیم‎بندی می‎شوند:

  • واحدهای بالونی، ۲) واحدهای مخزن گاز ثابت، ۳)واحدهای مخزن گاز متحرک

چون از واحدهای بالونی تا کنون در ایران ساخته نشده است، از ذکر جزئیات آن خودداری می‎شود .

۱ـ۲ـ واحدهای مخزن گاز ثابت

واحدهای مخزن گاز ثابت که در ایران به نام بیوگاز چینی شناخته شده‎اند[۱۲]، دارای مخزن گاز غیرمتحرک‎اند. گاز حاصل در قسمت فوقانی هاضم ذخیره می‎شود. هنگامیکه تولید گاز آغاز می‎گردد ، لجن تخمیری به سمت مخزن خروجی یا دفع لجن جابجا می‎شود. تولید بیشتر گاز موجب افزایش فشار گاز ذخیره شده می‎شود، به همین دلیل حجم هاضم را بیش از ۲۰ مترمکعب در نظر نمی‎گیرند. اگر میزان گاز در مخزن ذخیره شده اندک باشد، فشار گاز پایین خواهد بود.

مزایا: هزینه ساختمان پایین می‎باشد. اجزای واحد متحرک نبوده و قطعات زنگ نمی‎زنند بنابراین عمر طولانی (بیش از ۲۰ سال )خواهند داشت. ساختمان زیرزمینی داشته که از سرمای زمستان محافظت شده و در فضا نیز صرفه‎جویی می‎شود. استخدام نیروی بومی را دربردارد. احداث آن نیاز به بنای ماهر ندارد.

معایب: غالباً گاز واحدها را نمی‎توان کاملاً مهار نمود (نفوذپذیری و ترک خوردگی)، غالباً فشار گاز خیلی بالا بوده و به میزان زیادی در حال تغییر می‎باشد. دمای هاضم پایین است. بنابراین در مناطق سردسیر کارایی مطلوب را ندارد. نیاز به مدیریت صحیح (تحت نظارت افراد آموزش دیده) داشته تا بازده خوبی بدست آید (شکل۱).

شکل ۱ـ واحد بیوگاز با مخزن ثابت [۱۳]

۱ـ بهم زن با لوله ورودی، ۲ـ هاضم، ۳ـ مخزن خروجی، ۴ـ مخزن نگهدارنده گاز، ۵ـ لوله گاز، ۶ـ درپوش ورودی ( با اســـتفاده از وزنــه‎ها مهار شده است)، ۷ـ اختلاف ارتفاع برابر با اختلاف فشار برحسب سانتی‎متر آب، ۸ـ لایه زلال، ۹ـ انباشتگی لجن غلیظ، ۱۰ـ انباشتگی سنگ و شن، ۱۱ـ خط مبدأ (صفر) ارتفاع پر شدن مخزن بدون فشار گاز.

۲ـ۲ـ واحدهای مخزن گاز متحرک

واحد با مخزن گاز متحرک- که در ایران به نام بیوگاز هندی شناخته شده [۱۲]، شامل هاضم و مخزن نگهدارنده گاز  متحرک است(شکل۲). مخزن نگهدارنده گاز یا بر روی لجن تخمیری و یا در پوسته (ژاکت) آب مخصوص به خود شناور است. گاز  متصاعد شده در مخزن شناور جمع‎آوری می‎شود . اگر گاز مصرف شود، مخزن مجدداً به حالت اول بر می‎گردد.

مزایا: فراگیری کارکرد آن آسان است. وجود سرپوش متحرک باعث می‎شود که  فشار ثابت باقی مانده و بستگی به وزن سرپوش داشته باشد(تقریباً ۷ الی ۱۵ سانتیمتر آب). حجم گاز ذخیره شده بطور مستقیم قابل رؤیت است و در ساختمان آن اشتباه کمتری رخ میدهد.

معایب: هزینه سنگین برای ساخت مخزن شناور دارد. قطعات فولادی که با زنگ زدگی مواجه می‎شوند، سبب کوتاه شدن عمر واحد می‎گردد (تا ۱۵ سال و در نواحی گرمسیری تا ۵ سال). وجود همین سرپوشها باعث اتلاف حرارتی می‎شود. مخارج تعمیر و نگهداری ناشی از هزینه‎های رنگ آمیزی زیاد است.

 

شکل ۲ـ واحد بیوگاز با مخزن متحرک [۱۳]

 

۱ـ مخزن بهم زن با لوله ورودی، ۲ـ هاضم، ۳ـ جریان سرریز از لوله خروجی، ۴ـ  مخزن نگهدارنده گاز که در سطح مایع شناورست، ۵ـ خروجی گاز با خمش لوله اصلی، ۶ـ اسکلت راهنما برای مخزن گاز، ۷ـ اختلاف ارتفاع برابر با فشار گاز برحسب سانتی‎متر، آب، ۸ـ لایه شناور هنگامی که از الیاف به عنوان خوراک استفاده شود، ۹ـ لجن غلیظ، ۱۰ـ انباشتگی شن و سنگ

۳ـ۲ـ انواع واحدهای ساخته شده در ایران

از انواع واحدهای یاد شده، نوع بالونی در ایران ساخته نشده است و از حدود ۶۰ واحد بیوگاز ساخته شده[۲]، نوع مخزن متحرک بیشتر بوده است. مؤلف مقاله ارائه شده به اولین سمینار بیوگاز [۱]اظهار داشته است که، با مطالعاتی که جهاد سازندگی بر روی دستگاه های مولد بیوگاز در پاره ای از کشورهای جهان انجام داده، از دو نوع مولدهای ثابت و شناور، دستگاه   مولد بیوگاز از نوع شناور  برای کشور مناسب تر تشخیص داده شده است.

    مرکز تحقیقات و انرژی‎های نو سازمان انرژی اتمی بعد از طراحی و ساخت دو نوع مولد ثابت و متحرک(در سالهای ۶۳-۱۳۶۱) و انجام آزمایشها و مطالعات دیگر، نوع مخزن ثابت را ترجیح داده و واحدهای ساخته شده در جزیره کیش و ماهدشت نیز از نوع ثابت بوده اند[۱۰].

            همانگونه که در بخش یکم اشاره شد، مراکز تحقیقاتی و دانشگاهی به صورت پراکنده کارهایی در این زمینه انجام داده اند که جزئیات دقیق و فنی آنها منتشر نگردیده است، فقط باید اشاره کرد که در مورد واحد احداث شده در شاهین دژ، سیستم جدید «دین باندهو»  که یک مدل مخزن ثابت هندی است، بکار گرفته شده است. همچنین کانون مطالعات توسعه پایدار دو دستگاه بیوگاز چینی در “الشتر” لرستان و روستای “کلم بالا”ی ایلام به ترتیب در سالهای ۱۳۵۸ و ۱۳۶۲ ساخته و به بهره‎برداری رسانید. اما بعداً هر دوی این واحدها از سوی اداره بهداشت تخریب شـدند [۱۴]. نویسندگان این مقاله سعی کردند با بررسی گزارشها و انجام مصاحبه های حضوری با دست اندرکاران این رشته، علل اختلاف در ترجیح یک نوع مولد بر انواع دیگر را بدست بیاورند. در برخی گزارشها چنین ذکر شده که بیوگاز از نوع شناور حدود ۴۰ درصد گرانتر از نوع ثابت هزینه دارد[۹]، همچنین با توجه به ساخت  ساده، عمر طولانی و تعمیرات اندک، برخی کارشناسان، بیوگاز  با مخزن ثابت را کلاً ترجیح داده اند[۲۵،۱۲،۸].

اما در مصاحبه حضوری با مسئولین احداث واحدهای بیوگاز وزارت جهاد سازندگی، نکاتی مطرح گردید که قضاوتهای فوق را مورد تردید قرار میدهد. ایشان اشاره کردند که از ۴۰دستگاه واحد بیوگاز ساخته شده توسط جهاد در مناطق مختلف (بیشتر در استانهای خراسان، گلستان، مازندران و ایلام) ۷ دستگاه به صورت بیوگاز با مخزن ثابت ساخته شد که هیچگاه به مرحله گازدهی نرسید و حتی نظرات و راه حلهای کارشناسان چینی در این موارد کارساز نبوده است. آخرالامر این ۷ دستگاه نیز به مدلهای شناور تبدیل شدند. مهمترین مشکل از نظر مصاحبه شوندگان تأمین دمای لازم برای هضم بوده است. در مقابل این پرسش که آیا در مناطق گرمسیر نیز چنین مشکلی وجود داشته است، اشاره‎ای داشتند به چند دستگاه بیوگاز با مخزن متحرک که توسط سازمان انرژی اتمی در استان سیستان و بلوچستان احداث شد و به مرحله گازدهی نرسید.

از سوی دیگر دست اندرکاران بخش بیوگاز مرکز تحقیقات انرژی‎های نو سازمان انرژی اتمی ،در مقابل نکات فوق مطالبی را مطرح کردند که اهم آنها را می‎توان چنین تقریر کرد: علت اصلی به گاز نرسیدن واحدهای جهاد سازندگی، گازبندی نکردن درست و کامل و عایق‎بندی نامطلوب آنها بوده است. ساخت هاضم ثابت نیاز به دقت زیاد  در بندکشی و سیمان کاری آن دارد که عموماً رعایت نمی‎گردد. هم‎چنین آن مرکز استفاده از وسایل گرمایش هاضم در مناطق سردسیر را ضروری دانسته و در غیر اینصورت توصیه می‎نماید که  از بیوگاز در این مناطق چشم پوشی شود.

مجموعه نکات فوق این نتیجه را بدست می‎دهد که قضاوت نهایی درباره انتخاب بیوگاز منوط به داشتن اطلاعات دقیق و کامل از بیوگازهای ساخته شده و همچنین پایش و ثبت پارامترهای راهبری (در صورت امکان واحدهای موجود و در غیر اینصورت واحدهای جدید آزمایشی) می‎باشد . متأسفانه گزارشهای فنی و یا اطلاعات واحدهای ساخته شده در دسترس نیست و قضاوت نهایی که اشکالات طراحی و به خصوص راهبری را مشخص کند، امکان پذیر نیست. برای انتخاب صحیح مدل بیوگاز نیاز به همه اطلاعات ساخت نظیر حجم هاضم، حجم مخزن گاز، جزئیات سرپوش و جزئیات ورودی و خروجی) و اطلاعات راهبری پایش شده (از جمله نوع خوراک، مقدار ترکیب خوراک با آب، درصد تولید گاز، درصد گازهای جزئی تشکیل‎دهنده بیوگاز، ثبت pH، دما و فشار ) می‎باشد. وجود این اطلاعات نشان می‎دهد که عیوب کار چقدر به طراحی و چقدر به راهبری مرتبط است. این نکات وقتی برجسته می‎شود که یادآور شویم که بازده دستگاه بیوگاز با حجم ثابت رابطه مستقیم با راهبری صحیح دستگاه دارد.

 مهارتها و تجهیزات لازم برای ساخت و راهبری واحدهای بیوگاز در مراجع مختلف به تفصیل مورد اشاره قرار گرفته است و گستره‎ای از مصالح و لوازم متداول ساختمانی و نیروی انسانی ماهر را در برمی‎گیرد [۱۳،۱۲،۱۰،۸،۱]. همانطور که در این مراجع دیده می‎شود ، فن‎آوری بیوگاز ساده بوده و نیاز به تجهیزات پیشرفته یا متخصصین خاص ندارد، به نحوی که  به یک فن‎آوری جهان سومی شهرت پیدا کرده است. اگر این گفته را بپذیریم که صنعت ساختمان که زیرگروههای زیادی از جمله سازه، مکانیک و برق دارد، در ایران بالنسبه پیشرفته است، می‎توان حکم داد که با توجه به بررسی‎های فوق، سازندگان احتمالی بیوگاز روستایی در ایران می‎توانند بسیاری از شرکتهای ساختمانی و تأسیساتی باشند. در تأیید این برداشت می‎توان به گفته‎های مسئولین اجرایی بیوگاز وزارت جهاد سازندگی و سازمان انرژی اتمی استناد کرد: بنابر اظهارات مهندس بلوچستانی برای ساخت واحد بیوگاز با مخزن  متحرک، وزارت جهاد هیچگونه مشکل اجرایی نداشته و همه  وسایل و استادکاران در محل احداث وجود داشته‎اند. حتی سرپوش متحرک دستگاه که ساخت آن نیاز به مهارت بیشتری نسبت به سایر اجزاء دارد، در کارگاههای محلی ساخته شدند[۱۶]. همچنین مهندس شیخ الاسلامی اظهار می داشت که برای ساخت واحدهای بیوگاز با مخزن ثابت فقط ناظر مجرب مورد نیاز است. این ناظر باید کار بنا را کنترل کرده تا احیاناً در ساخت بعضی جزئیات ـ مثل اتصالهای ضعیف و قوی در پوسته کروی- سهل انگاری بوجود نیاید [۱۰].

پس در مجموع می‎توان گفت که طراحان این دستگاه‎ها می‎توانند وزارتخانه‎ها یا سازمانهایی باشند که در این زمینه فعالیت داشته‎اند. مشاورین و پیمانکاران  نیز می‎توانند کلیه شرکتهای ساختمانی-تأسیساتی ، خصوصاً شرکتهای فعال در احداث و بهره‎برداری پروژه‎های فاضلاب باشند. این شرکتها نیز می‎توانند کار را به پیمانکاران محلی واگذار کرده، خود بر کار آنها نظارت داشته و بعضی مصالح یا تجهیزات مورد لزوم  را تهیه نمایند.

 

ادامه مقاله در قسمت بعدی….

ارسال نظر

  • بایوگاز

    با در ۱۳۹۶-۰۷-۰۲ - 0 نظرات

       دیوار صنعت: نیازمندی انرژی های نو و تجدید پذیر در کشور درج آگهی کلیــــــــــــــــک کنید   بیوگاز در ایران (پتانسیل موجود، استحصال فعلی و دورنمای آینده) ابوالقاسم علی قارداشی،  مهرداد عدل گروه انرژی های نو،  پژوهشگاه  نیرو خلاصه این مقاله مروری سریع بر تولید بیوگاز از فضولات حیوانی  و فاضلاب های  شهری و صنعتی […]

  • پسماندهاي شهری

    با در ۱۳۹۶-۰۶-۲۹ - 0 نظرات

    مدیریت پسماندهای شهری تعریف و تقسیم بندی پسماند تعریف مواد زاید جامد: به کلیه موادی گفته میشود که در اثر فعالیتهای روزمره انسان تولید و وارد محیط زیست می گردد یا به عبارت دیگر به موادی گفته میشود که توسط فعالیتهای انسان در بخشهای صنعتی، تجاری، کشاورزی و شهری تولید میشود. تقسیم بندی زباله: الف) […]

  • رآكتورهاي بيهوازي

    با در ۱۳۹۶-۰۷-۱۳ - 0 نظرات

    رآکتورهای  بیهوازی به دو  صورت عمده به  کار می‎روند: الف ـ رآکتورهای هضم بیهوازی لجن حاصل از تصفیه فاضلاب    ب ـ رآکتورهای تصفیه بیهوازی فاضلاب . هاضم‎های لجن دارای انواع گوناگون بوده که چهار نوع بسیار متداول آن عبارتند از هاضم متعارف، بانرخ بالا، دو مرحله‎ای و تخم مرغی شکل. معمولترین این هاضم‎ها دو مرحله‎ای […]